Marokańska herbata miętowa i berrad

Co do niej trafia

Podstawą jest chińska zielona herbata, zwykle zwijana odmiana zwana „gunpowder”. Dodaje się do niej spory pęczek świeżej mięty zielonej i cukier, często sporo. Niektóre rodziny dodają inne zioła w zależności od pory roku, na przykład zimą piołun.

Jak się ją przygotowuje

Najpierw liście herbaty przepłukuje się odrobiną wrzątku, który się wylewa, aby usunąć część goryczy. Potem dodaje się miętę, cukier i świeży wrzątek. Po kilku minutach nalewa się szklankę i wlewa z powrotem do imbryka, czasem kilka razy, aby wszystko się wymieszało.

Następnie herbatę nalewa się z wysoka, długim łukiem od dzióbka do szklanki. To ją napowietrza i tworzy lekką piankę na powierzchni. Szklanki zwykle napełnia się więcej niż raz; trzy kolejki to częsty zwyczaj.

Berrad

W Maroku imbryk nazywa się berrad. Klasyczny kształt ma okrągły korpus, wypukłą pokrywkę i długi, zakrzywiony dzióbek do nalewania z wysoka. Wiele jest posrebrzanych lub z polerowanego metalu z grawerowanymi zdobieniami. Berrad podaje się na tacy z małymi zdobionymi szklaneczkami, a przygotowanie herbaty dla gości to w wielu domach zaszczyt.

Krótka historia

Uważa się, że herbata dotarła na dwór marokański w XVIII wieku, ale codziennym napojem stała się w XIX wieku, gdy wzrósł import chińskiej zielonej herbaty. Popularna opowieść przypisuje zasługę brytyjskim kupcom, którzy podczas wojny krymskiej w latach 50. XIX wieku mieli sprzedawać nadwyżki herbaty w marokańskich portach; historycy spierają się o szczegóły. Dziś herbata miętowa to napój najmocniej kojarzony z marokańską gościnnością.

Od tacy z herbatą do dwóch wzorów

Dwa wzory wychodzą od tacy z herbatą. On Hold. On Purpose. zamienia berrad z miętą w telefon z tarczą, aby czekanie na linii stało się przerwą wartą zrobienia. Deep Steep zamienia imbryk w łódź podwodną i zabiera marokańskie naczynie do herbaty w nieoczekiwaną podróż pod powierzchnię.