Tradycja · nauka
Astrolabium: marokańskie instrumenty do czytania nieba
Astrolabium to mosiężny instrument, który odwzorowuje niebo. Pozwala odczytać godzinę ze słońca lub gwiazd, zmierzyć wysokość gwiazdy i obliczyć, kiedy wzejdzie. Przez stulecia marokańscy uczeni i rzemieślnicy je wytwarzali i ich używali.
Opublikowano

Jak działa
Tarcza z wygrawerowanym rzutem nieba leży pod ażurowym krążkiem, pająkiem, którego ostrza wskazują jasne gwiazdy. Celując w słońce lub gwiazdę obrotową alidadą z tyłu i obracając pająka, odczytuje się godzinę i inne wartości. Jeden instrument zastępował strony obliczeń.
Chronometrzyści w meczecie
W Maroku astronomia miała codzienne zastosowanie: ustalanie godzin modlitwy. Od czasów Marynidów wiele meczetów miało dar al-muwaqqit, pomieszczenie chronometrzysty, który pracował z astrolabiami, zegarami słonecznymi i wodnymi. W Karawijjin w Fezie uczony Abd al-Rahman al-Dżadiri był chronometrzystą na początku XV wieku.
Marokańscy twórcy
W Maroku wytwarzano astrolabia jeszcze długo w XIX wieku, gdy w Europie dawno wyszły z użycia. Muzea takie jak History of Science Museum w Oksfordzie przechowują egzemplarze marokańskie, w tym mosiężne astrolabium wykonane w latach 1733–34 przez Muhammada ibn Ahmada al-Battutiego.
Od astrolabium do nawigacji
Wzór GPS Said No przedstawia mosiężne astrolabium jako urządzenie nawigacyjne na podróż: dawny instrument do orientowania się według nieba, na dni, kiedy GPS mówi nie, a ty i tak jedziesz.


