Traditie · wetenschap
Het astrolabium: Marokkaanse instrumenten om de hemel te lezen
Een astrolabium is een messing instrument dat de hemel nabootst. Je leest er de tijd mee af aan de zon of de sterren, meet de hoogte van een ster en berekent wanneer die opkomt. Eeuwenlang hebben Marokkaanse geleerden en ambachtslieden ze gemaakt en gebruikt.
Gepubliceerd op

Hoe het werkt
Een plaat met een gegraveerde projectie van de hemel ligt onder een opengewerkte schijf, het rete, waarvan de punten heldere sterren aanwijzen. Door de zon of een ster te peilen met een draaibaar vizier op de achterkant en het rete mee te draaien, lees je de tijd en andere waarden af. Eén instrument verving bladzijden rekenwerk.
Tijdwaarnemers in de moskee
In Marokko had sterrenkunde een dagelijks doel: de gebedstijden bepalen. Vanaf de Meriniden-tijd hadden veel moskeeën een dar al-muwaqqit, een ruimte voor de tijdwaarnemer, die werkte met astrolabia, zonnewijzers en wateruurwerken. Aan de Qarawiyyin in Fez was de geleerde Abd al-Rahman al-Jadiri begin 15e eeuw tijdwaarnemer.
Marokkaanse makers
In Marokko werden nog tot ver in de 19e eeuw astrolabia gemaakt, lang nadat ze in Europa in onbruik waren geraakt. Musea zoals het History of Science Museum in Oxford bewaren Marokkaanse exemplaren, waaronder een messing astrolabium uit 1733–34 van Muhammad ibn Ahmad al-Battuti.
Van astrolabium tot navigatie
Het ontwerp GPS Said No herdenkt een messing astrolabium als navigatieapparaat voor onderweg: een historisch instrument om je weg te vinden aan de hemel, voor de dagen waarop de navigatie nee zegt en je toch gaat.


